Dziś na wyspie miejskiego zbiornika Piaski-Szczygliczka w Ostrowie Wielkopolskim przesiadywał rzadki gość – kormoran (fot. Paweł T. Dolata). Paweł T. Dolata jest członkiem Południowowielkopolskiej Grupy Towarzystwa Ochrony Patków, od lat krzewi wiedzę o ptakach i przyrodzie.

Kormoran – kormoran zwyczajny, kormoran czarny (Phalacrocorax carbo) – gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae), zamieszkujący w zależności od podgatunku:

kormoran atlantycki (P. carbo carbo) – północne wybrzeża Skandynawii, Wysp Brytyjskich i Francji oraz atlantyckie wybrzeże Ameryki Północnej i Grenlandii
kormoran zwyczajny (P. carbo sinensis) – lęgowy na Wyspach Brytyjskich i od Francji przez Szwajcarię po północne Włochy oraz we wszystkich pozostałych krajach europejskich na wschód (w tym w Polsce), dalej po Chiny; reliktowa populacja na Sardynii. Obecnie rozszerza zasięg w Europie.
P. carbo hanedae – Japonia
kormoran australijski (P. carbo novaehollandiae) – Australia i Tasmania
P. carbo steadi – Nowa Zelandia i Wyspy Chatham.
kormoran białoszyi (P. carbo lucidus) – Afryka.
Nie występuje w Ameryce Południowej i na Antarktydzie. W Polsce nieliczny ptak lęgowy w całej nizinnej części kraju (lokalnie liczny). Występuje tu podgatunek P. carbo sinensis, jednak zimą pojawiają się osobniki z podgatunku P. carbo carbo.

Cechy gatunku
Brak dymorfizmu płciowego w upierzeniu, jednak samce są większe od samic. Czarny z metalicznym połyskiem, w szacie godowej policzki białe, na głowie delikatny czub i biała plama na udzie (brak jej w upierzeniu spoczynkowym).

Wymiary średnie
Długość ciała ok. 80-100 cm
Rozpiętość skrzydeł 130-160 cm
Masa ciała ok. 1,6–3,6 kg

Lubi :płytkie, zarówno słodkie jak i słone zbiorniki wodne obfitujące w ryby, jak również bogate w ryby duże rzeki i morskie wybrzeża.

14089175_1315343161809902_3973248460283813015_n